نشریه پژوهش و نوآوری در تربیت و توسعه در دست انتشار 2027 03 21 Structural Modeling of the Relationships of Technology Acceptance and Digital Lifestyle with Employees’ Work Engagement: The Mediating Role of Organizational Commitment مدلیابی روابط ساختاری پذیرش فناوری و سبک زندگی دیجیتال با اشتیاق کاری کارکنان: نقش میانجی تعهد سازمانی 1 28 FA شراره روحی نژاد گروه روانشناسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران. پرویز صباحی گروه روانشناسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. فائزه جهان گروه روانشناسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران. زهرا مقیمی گروه مدیریت دولتی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران. Journal Article <p>This study aimed to examine the structural relationships of technology acceptance and digital lifestyle with employees’ work engagement and to determine the mediating role of organizational commitment. This applied, quantitative, descriptive-correlational study employed structural equation modeling. The statistical population consisted of faculty members and administrative employees of Islamic Azad University branches in Semnan Province in 2024/2025, from whom 300 participants were selected through simple random sampling. Data were collected using the Technology Acceptance Questionnaire, Digital Lifestyle Questionnaire, Utrecht Work Engagement Scale, and Meyer and Allen Organizational Commitment Questionnaire. Data analysis was conducted using SPSS and AMOS version 22. Pearson correlation analysis, structural equation modeling with maximum likelihood estimation, and bootstrap analysis were applied to test the direct and indirect relationships among the study variables. Technology acceptance had a positive and significant direct effect on work engagement (β=0.24, p=0.001), while digital lifestyle also positively predicted work engagement (β=0.19, p=0.002). Technology acceptance (β=0.39, p=0.001) and digital lifestyle (β=0.31, p=0.001) had significant positive effects on organizational commitment. Organizational commitment, in turn, positively predicted work engagement (β=0.34, p=0.001). Bootstrap analysis indicated that the indirect effect of technology acceptance on work engagement through organizational commitment was 0.13 (95% CI: 0.07–0.21), whereas the corresponding indirect effect of digital lifestyle was 0.10 (95% CI: 0.05–0.17). Thus, organizational commitment partially mediated both relationships. The model explained 42% of the variance in organizational commitment and 62% of the variance in work engagement. The findings indicate that favorable technology acceptance and a digital lifestyle compatible with workplace requirements can enhance employees’ work engagement both directly and indirectly by strengthening organizational commitment. Accordingly, improving technological infrastructure, developing employees’ digital competencies, and reinforcing their psychological attachment to the organization may constitute effective strategies for promoting work engagement in increasingly digitalized work environments.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف بررسی روابط ساختاری پذیرش فناوری و سبک زندگی دیجیتال با اشتیاق کاری کارکنان و تعیین نقش میانجی تعهد سازمانی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر رویکرد کمی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل اعضای هیئت علمی و کارکنان اداری دانشگاه‌های آزاد اسلامی استان سمنان در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنان ۳۰۰ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه پذیرش فناوری، پرسشنامه سبک زندگی دیجیتال، مقیاس اشتیاق کاری اوترخت و پرسشنامه تعهد سازمانی مایر و آلن گردآوری شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و AMOS نسخه ۲۲، ضریب همبستگی پیرسون، مدلیابی معادلات ساختاری با روش حداکثر درست‌نمایی و آزمون بوت‌استرپ انجام شد. نتایج نشان داد پذیرش فناوری اثر مستقیم مثبت و معناداری بر اشتیاق کاری داشت (β=0.24, p=0.001) و سبک زندگی دیجیتال نیز اشتیاق کاری را به‌طور مثبت پیش‌بینی کرد (β=0.19, p=0.002). همچنین، پذیرش فناوری (β=0.39, p=0.001) و سبک زندگی دیجیتال (β=0.31, p=0.001) اثر مثبت و معناداری بر تعهد سازمانی داشتند و تعهد سازمانی نیز اثر مثبت و معناداری بر اشتیاق کاری نشان داد (β=0.34, p=0.001). اثر غیرمستقیم پذیرش فناوری بر اشتیاق کاری از طریق تعهد سازمانی برابر با 0.13 بود (95% CI: 0.07–0.21) و اثر غیرمستقیم سبک زندگی دیجیتال برابر با 0.10 به دست آمد (95% CI: 0.05–0.17). بنابراین، تعهد سازمانی در هر دو رابطه نقش میانجی جزئی داشت. همچنین، متغیرهای مدل 42 درصد از واریانس تعهد سازمانی و 62 درصد از واریانس اشتیاق کاری را تبیین کردند. یافته‌ها نشان می‌دهند که پذیرش مطلوب فناوری و برخورداری از سبک زندگی دیجیتال سازگار با الزامات محیط کار، هم به‌صورت مستقیم و هم از طریق تقویت تعهد سازمانی، می‌توانند اشتیاق کاری کارکنان را افزایش دهند؛ بنابراین، توسعه زیرساخت‌های فناورانه، ارتقای قابلیت‌ها و مهارت‌های دیجیتال کارکنان و تقویت پیوند روان‌شناختی آنان با سازمان می‌تواند راهبردی مؤثر برای ارتقای اشتیاق کاری باشد.</p> https://jsied.org/index.php/jsied/article/download/601/344