تأثیر صمیمیت اجتماعی مادر–دختر بر پیشگیری از آسیبهای اجتماعی: مطالعهای جامعهشناختی در میان دانشجویان دختر
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش صمیمیت اجتماعی میان دختران جوان و مادران آنان در کاهش آسیبهای اجتماعی و نیز بررسی اثر محل سکونت و سطح تحصیلات مادر بر این رابطه انجام شد. این پژوهش به روش پیمایشی انجام شد و جامعه آماری آن شامل کلیه دانشجویان دختر مجرد ترم اول رشتههای کارشناسی دانشگاه پیام نور مرکز مراغه بود. تعداد 312 نفر با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامه صمیمیت اجتماعی میلر و لفکورت (1982) و پرسشنامه آسیبهای اجتماعی آقایی و همکاران (1389)، همراه با مصاحبه، گردآوری شدند. برای تحلیل استنباطی دادهها از تحلیل واریانس یکطرفه و تحلیل واریانس دوطرفه استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس یکطرفه نشان داد که سطح صمیمیت اجتماعی مادر–دختر با میزان آسیبهای اجتماعی رابطه معناداری دارد (F=13.023, p<0.001)، بهگونهای که افزایش صمیمیت با کاهش آسیبهای اجتماعی همراه بود. در تحلیل مربوط به محل سکونت، اثر اصلی صمیمیت اجتماعی معنادار بود (F=8.071, p<0.001)، اما اثر اصلی محل سکونت (F=1.446, p=0.230) و اثر تعاملی صمیمیت اجتماعی × محل سکونت (F=0.238, p=0.788) معنادار نبود. همچنین، در تحلیل مربوط به تحصیلات مادر، اثر اصلی صمیمیت اجتماعی معنادار بود (F=7.184, p=0.001)، درحالیکه اثر اصلی تحصیلات مادر (F=0.646, p=0.630) و اثر تعاملی صمیمیت اجتماعی × تحصیلات مادر (F=0.404, p=0.918) معنادار نبود. صمیمیت اجتماعی مادر–دختر میتواند بهعنوان یک عامل محافظتی مهم در برابر درگیری دختران جوان در آسیبهای اجتماعی در نظر گرفته شود. این ارتباط مستقل از محل سکونت و سطح تحصیلات مادر مشاهده شد؛ بنابراین، تقویت اعتماد، حمایت متقابل، همدلی و ارتباط صمیمانه در روابط مادر–دختر میتواند در برنامههای پیشگیرانه و مداخلات مرتبط با سلامت اجتماعی دختران مورد توجه قرار گیرد.